حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و نود و پنجم :
_ بابا!_
وصال رشتۀ کلام دامیار را برید. دست از شانۀ وحید برداشت و نگاه پر ولع و شیفته اش دختری را کاوید که اگر پروا سر بزنگاه نمی رسید، رسما همسرش بود و تحت تسلطش.
بازوی وحید را گرفت: چت شده بابا؟ قلبت درد می کنه؟
وحید با ابروهای گره کرده عقب کشید: کی بهت اجازه داد جلو بیای؟
_ عصبانیت واسه قلبت سمه. دکترت گفت ازش پرهیز کنی!
و سرزنشگر به دامیار توپید: چی بهش گفتی؟ نمی بینی Ù

لطفا صبر کنید...

هدی
0حسرت به دل یه محبت کوچیک از وحید به وصال موندم ولی خوبه که حداقل یه مدت کوتاه از شر اون جمشید خلاص شدن